PARP | Wspieramy e-Biznes | Portal Innowacji | Akademia PARP | KSU | EEN | Narodowy Program Przedsiębiorczości | Inwestycja w kadry | Pozostałe portale
- Polski Most Krzemowy
- Technologie Kosmiczne
- CIP
- Firmy rodzinne
- Telepraca
- BKL
- Zarządzanie kompetencjami w MSP
- E-punkt
- Instrument Szybkiego Reagowania
- Partnerstwo Publiczno-Prywatne
- Biznes dla Edukacji
- Kapitał Ludzki jako element wartości przedsiębiorstwa
Artykuły analityczne
2012/07/27 14:47:54
PPP – innowacyjna forma inwestycji

Partnerstwa publiczno-prywatne to sposób na zdynamizowanie rozwoju i inwestycji, którego atuty uwidaczniają się zwłaszcza w czasach spowolnienia gospodarczego. W Polsce potencjał PPP ciągle nie jest w pełni wykorzystywany, o czym najdobitniej świadczy ciągle mała liczba projektów realizowanych w tej formule. Tymczasem współpraca sektorów publicznego z prywatnym jest innowacyjną formą inwestycji, która przynosi korzyści obu stronom, ale jej największym beneficjentem jest społeczeństwo. Niewielkie zainteresowanie partnerstwem publiczno-prywatnym powinno więc mobilizować do działań, które pozwolą zaimplementować PPP do praktyki realizacji zadań publicznych jako uzupełnienie klasycznej polityki inwestycyjnej.

Skrót PPP w polskich uwarunkowań często rodzi liczne obawy, związane z działaniem wspólnie prowadzonym przez administrację i biznes. Ostrożność wobec projektów realizowanych na styku tego, co publiczne z tym, co prywatne jest po części konsekwencją braku pełnej wiedzy na temat istoty oraz mechanizmów tej formy współpracy. Deficyt informacji jest jednak stopniowo redukowany, między innymi dzięki działaniom Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. W ramach projektu systemowego pn. „Partnerstwo publiczno-prywatne” PARP dokonuje wszechstronnej analizy tego zagadnienia, której efektem jest cykl specjalistycznych publikacji skierowanych do przedsiębiorców, przedstawicieli administracji centralnej i samorządowej, instytucji finansowych i wszystkich podmiotów zainteresowanych praktycznym wykorzystaniem możliwości, jakie niesie ze sobą formuła PPP. Działania projektowe obejmują także cykl seminariów regionalnych poświęconych tej problematyce, ogólnopolskie konkursu projektów PPP, kampanię promocyjno-informacyjną i wreszcie wsparcie podmiotów publicznych oraz prywatnych w realizacji przedsięwzięć w modelu kooperacyjnym. Kluczowe dla spopularyzowania partnerstwa publiczno-prywatnego będzie jednak zbudowanie sprzyjającej mu atmosfery zaufania, przełamanie barier mentalnościowych i uświadomienie wielorakich korzyści wynikających z aktywności sektora prywatnego przy realizacji zadań pozostających dotąd w domenie publicznej.

Rozszyfrujmy PPP

Partnerstwo publiczno-prywatne, pomimo że jest stosunkowo nowym sposobem realizacji zadań publicznych wykreowanym na przestrzeni ostatnich dwóch dekad, stało się już przedmiotem licznych opracowań i analiz, czego efektem ubocznym jest swoisty chaos terminologiczny i definicyjny. PPP bywa rozumiane bardzo szeroko jako każdy rodzaj współpracy sektora publicznego z prywatnym w celu realizacji jakiegoś ogólnospołecznego dobra. W węższym znaczeniu partnerstwo to definiowane jest jako przedsięwzięcie realizowane w oparciu o szczególnego typu umowę długoterminową. Przegląd najbardziej znanych definicji PPP przedstawia poniższa tabela.

Tabela 1. Przegląd podstawowych definicji partnerstwa publiczno-prywatnego

 

 

Lp.

Źródło

Definicja PPP

1

Polska o PPP z 2008 r.

Wspólna realizacja przedsięwzięcia oparta na podziale zadań i ryzyk pomiędzy podmiotem publicznym i partnerem prywatnym.

2

Komisja Europejska

Taka forma współpraca partnera publicznego z prywatnym, w efekcie której następuje zwiększenie świadczenia usług publicznych. KE dopuszcza różnorodne formy tej współpracy, zależne od specyfiki przedsięwzięcia i aktorów biorących w nim udział. Zwraca jedynie uwagę na takie kluczowe kwestie jak: zapewnienie otwartego dostępu podmiotów prywatnych do realizacji zadań publicznych, zapewnienie uczciwej konkurencji w procedurze wyboru partnera, ochrona interesu publicznego, precyzyjne określenie optymalnego, niezbędnego dla osiągnięcia zakładanego celu, poziomu zaangażowania środków publicznych, maksymalizacja wartości dodanej uzyskiwanej poprzez zastosowanie PPP.

2

Europejski Bank Inwestycyjny

Ogólna nazwa związków między sektorem prywatnym a organizacjami publicznymi zmierzających do wykorzystania środków lub doświadczenia sektora prywatnego w celu wsparcia sektora publicznego w dostarczaniu aktywów i usług.

3

Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju

Długoterminowe porozumienie sektora publicznego i prywatnego, w którym podmioty prywatne odpowiedzialne są zwykle za czynności związane z procesem inwestycyjnym oraz eksploatacją obiektu (projektowanie, budowa, eksploatacja), ale również finansowanie inwestycji oraz świadczenie usług publicznych na terenie wybudowanego obiektu.

4

Standard&Poor’s

Jakikolwiek średnio lub długoterminowy związek między sektorem publicznym a prywatnym, oparty na takim podziale ryzyk i korzyści, który jest zgodny z umiejętnościami, doświadczeniami i możliwościami finansowymi każdego z partnerów w celu uzyskania oczekiwanych wyników.

5

Rząd niemiecki

Zapewnienie poprzez długoterminowe umowy zwiększenia wydajności projektów jako rezultat całościowego podejścia przy ocenie efektów projektu.

 

Źródło: Opracowanie własne na podstawie „Raporty z analizy danych zastanych” w ramach projektu systemowego PARP „Partnerstwo publiczno-prywatne”, Warszawa 2012, s. 9-14.

Wymienione wyżej definicje, chociaż nieco inaczej rozkładają poszczególne akcenty, posiadają wspólny mianownik, który można uznać za meritum partnerstwa publiczno-prywatnego. Istota tego modelu sprowadza się do trzech „W”: współpracy, współdziałania i współodpowiedzialności. W modelu tym sektor publiczny podejmuje współpracę z sektorem prywatnym, w celu wspólnej realizacji, a często także eksploatacji zadania publicznego poprzez współdziałanie polegające na podziale zadań z uwzględnieniem zasady współodpowiedzialności wyrażającej się w podziale ryzyk stosowanie do kompetencji partnerów. Partnerstwo publiczno-prywatne oznacza fundamentalną zmianę w rozumieniu interesu publicznego i prywatnego, które we współczesnej rzeczywistości społeczno-gospodarczej coraz częściej zaczynają się przecinać. Ten punkt styczności jest obszarem, w którym można z powodzeniem zastosować formułę PPP. Partnerstwo publiczno-prywatne stanowi nową filozofię  funkcjonowania domeny publicznej, całkowicie odmienną od modelu tradycyjnego, w którym sektor publiczny i prywatny komunikowały się ze sobą na poziomie urząd-petent, a nie na płaszczyźnie partnerskiej. Jak słusznie zauważają Irena Herbst i Aleksandra Jadach-Sepioło, PPP jest sposobem na pogodzenie dwóch sprzecznych tendencji: malejących, zwłaszcza w czasach kryzysu, środków na cele/usługi publiczne i rosnących w tym zakresie oczekiwań społeczeństwa. Dopóki liczba zadań publicznych – piszą autorki o genezie PPP – była względnie mała, a znaczna ich część miała charakter nie tyle należnego powszechnie świadczenia, lecz w dużej mierze pomocy społecznej (były kierowane do niektórych, słabszych ekonomicznie grup społecznych), nie istniała potrzeba tworzenia systemowych rozwiązań instytucjonalno-prawnych dla realizacji infrastruktury niezbędnej do ich świadczenia. Dostępne i powszechnie stosowane metody, takie jak finansowanie z budżetów publicznych budowy, a potem remontów, eksploatacji, świadczenia usług były zarówno racjonalne ekonomicznie, jak i akceptowalne społecznie. Sytuacja zaczęła się zmieniać wraz z rozwojem cywilizacyjnym społeczeństw demokratycznych i zmianą treści umowy społecznej organizującej społeczeństwa. Równy dostęp do dóbr i uprawnień, solidarność społeczna, powiększenie się i upowszechnienie potrzeb wspólnych spowodowały lawinowy wzrost inwestycji publicznych i wydatków na ich eksploatację i utrzymanie. (…) Coraz bardziej skomplikowane technicznie i logistycznie projekty wymagały odpowiednio wysokich kwalifikacji, w tym umiejętności specjalistycznych: technicznych, menadżerskich, finansowych (I. Herbst, A. Jadach-Sepioło, Raport z analizy danych zastanych, opracowanie w ramach badania „Analiza potencjału podmiotów publicznych i przedsiębiorstw do realizacji partnerstwa publiczno-prywatnego”, PARP, Warszawa 2012, s. 5). PPP jest więc efektem dynamicznego rozwoju cywilizacyjnego, społecznego i gospodarczego, pozwala sprostać aktualnym wyzwaniom, przyczynia się do budowania nowoczesnego państwa, funkcjonującego w oparciu o zasadę transparentności, poszanowania i wzajemnego zaufania sektorów publicznego i prywatnego.          

Zadania publiczne, dla realizacji których stosuje się partnerstwo publiczno-prywatne, mogą mieć różnorodny charakter. Z uwagi na zainteresowanie mediów najgłośniejsze projekty realizowane w formule PPP dotyczą infrastruktury transportowej (np. Autostrada A2 odcinek Świecko-Konin, Autostrada A1 odcinek Gdańsk-Toruń). Jednak, wbrew pozorom, to nie w tym sektorze współpraca podmiotów publicznych z prywatnymi jest najbardziej zaawansowana i najczęstsza. W Polsce branżowym liderem w stosowaniu PPP jest sport i rekreacja, ale – jak pokazuje praktyka – inwestycje w tym modelu mogą być z powodzeniem realizowane także w obszarze kultury, ochrony środowiska, budownictwa (zwłaszcza socjalnego),  rewitalizacji miast (zob. wykres). Z drugiej strony – zauważa prof. Maciej Perkowski z Wydziału Prawa Uniwersytetu w Białymstoku – PPP może pełnić funkcję „interwencyjną” – niejako ratując sektor publiczny w obszarze nowych wyzwań narzuconych nowymi regulacjami krajowymi czy unijnymi. Tu spektrum jest przeogromne. Od „domowych przedszkoli” (w obliczu wiążącego obniżenia wieku przedszkolaka), poprzez wybrane formy ochrony zdrowia, na e-usługach skończywszy. W każdej sytuacji sektor prywatny ma do zaoferowania szybszy proces decyzyjny, rynkowy charakter gospodarowania pieniędzmi, nienormowany zakres zaangażowania.

Wykres 1. Zastosowanie PPP pod względem sektorów

Źródło: A. Jędrzejewski, Obraz rynku PPP w Polsce po trzech lata obowiązywania ustaw, [w] „Forum PPP. Magazyn inwestycji publicznych”, nr 2 (19)/2012, s. 6.

 

W Polsce – według stanu na I kwartał 2012 r. – zawarto 26 umów w formule partnerstwa publiczno-prywatnego. Specyficzną cechą naszego rodzimego rynku PPP, co widać na powyższym wykresie, jest duża różnorodność tematyczna. W krajach o ugruntowanej pozycji PPP jako elementu polityki inwestycyjnej widoczna jest zdecydowanie większa koncentracja – tryb partnerstwa stosuje się najczęściej tylko w kilku obszarach, przede wszystkim w usługach publicznych, transporcie, edukacji, służbie zdrowia i bezpieczeństwie publicznym. W przypadku Polski szerokie spektrum sektorów, w których sięgnięto po w postaci PPP, wskazuje nie tyle na popularność samej formuły (26 podpisanych kontraktów i 73 zgłoszone pomysły zdecydowanie temu przeczą), co raczej na fakt, że rynek ten dopiero się kształtuje. Mamy po prostu do czynienia z testowaniem nowego modelu realizacji zadań publicznych. Prawdopodobnie dopiero za kilka lat wykształci się stosowna praktyka w tym zakresie, a zainteresowane podmioty zdobędą wystarczające doświadczenie, by móc określić przy jakich projektach w polskich realiach formuła PPP sprawdza się najlepiej.

Korzyści z PPP

Partnerstwo publiczno-prywatne jest bardzo korzystną formą realizacji zadań publicznych. W przypadku sektora publicznego korzyści te są oczywiste. W obecnych realiach ekonomicznych i wobec panującego w Europie kryzysu zadłużeniowego zaangażowanie prywatnego kapitału nie tyle umożliwia przyspieszenie społecznie użytecznych inwestycji, co raczej w ogóle pozwala na ich podjęcie. Bez tego rodzaju wsparcia z pewnością wiele przedsięwzięć nigdy nie wyszłoby poza fazę projektową, ponieważ ich samodzielna realizacja byłaby zbyt dużym obciążeniem dla sektora publicznego. Możliwość realizacji projektów w sytuacji ograniczonej dostępności do środków publicznych jest najważniejszą przesłanką zainteresowania administracji współpracą z sektorem biznesu. Inwestycje realizowane w formule PPP są również zwykle zdecydowanie bardziej efektywne zarówno w fazie realizacyjnej, jak i użytkowej. Wynika to z przyjęcia w ramach takiego przedsięwzięcia paradygmatu rynkowego, zorientowania na efekty, co w praktyce oznacza chociażby mniejsze zagrożenie przekroczeniem harmonogramu. Według wyliczeń ekspertów zwiększenie efektywności realizacji inwestycji w modelu partnerskim pozwala osiągnąć oszczędności rzędu 15-17% w porównaniu z tradycyjnym modelem realizacji inwestycji.  Motywacja ekonomiczna, chociaż kluczowa, nie jest jedynym bodźcem. Równie istotna okazuje się optymalizacja ryzyka – każdy z partnerów odpowiada za te ryzyka, w których zarządzaniu ma większe doświadczenie – co zwalnia stronę administracyjną z odpowiedzialności w tych obszarach, w których nie czuje się ona kompetentna. Sektor publiczny korzysta także na wyższej jakości usług, które są wynikiem realizacji danego przedsięwzięcia. Partnerstwo publiczno-prywatne jest bowiem modelem, który pozwala lepiej skoordynować i skorelować konkretną inwestycję z pozostałymi aktywami i usługami publicznymi, sprzyja również wdrażaniu innowacyjnych rozwiązań. 

Korzyści z realizacji projektu w modelu PPP, co bezpośrednio wynika z jego istoty, nie mogą być jednostronne, widoczne tylko po stronie publicznej. Muszą odnosić się także do partnera komercyjnego, dla którego najważniejszym kryterium jest zysk. Zadania publiczne realizowane w partnerstwie nie mogą więc być pozbawione potencjału komercyjnego. Należy zauważyć, że potencjał ten – a więc korzyści finansowe – nie jest szczególnie duży. Z pewnością wiele, jeśli nie większość przedsięwzięć stricte rynkowych cechuje się większą rentownością. Zysk osiągany na wolnym rynku jest jednak niepewny, co powoduje że poważnym atutem PPP, zachęcającym biznes do korzystania z tej formuły, jest możliwość zagwarantowania przez partnera publicznego zwrotu przynajmniej pewnego, określonego w umowie, poziomu nakładów. Co ważne, zwrot ten nie musi mieć formy bezpośredniej płatności, lecz może być dokonany chociażby w postaci ulg podatkowych czy preferencyjnego traktowania firm angażujących się w PPP (np. w konkursach o dotacje unijne). Powszechna jest jednak opinia, że najważniejsze korzyści, jakie odnoszą przedsiębiorstwa z podjęcia współpracy w formule PPP z administracją publiczną, mają charakter niematerialny, pozafinansowy. - Realizacja zadań publicznych– mówi prof. Maciej Perkowski – skupia masową uwagę społeczeństwa, a więc konsumentów. Ponadto w społeczeństiwe polskim „pokutuje” prymat zaufania do sektora publicznego kosztem prywatnego, a to powoduje, że podmioty wykonujące zadania publiczne zyskują zaufanie opinii publicznej. Dodać należy, że „oswajanie” z ofertą dostępną „publicznie” ośmiela konsumenta względem szerszej oferty, ale już prywatnej. Pamiętać też trzeba, że przedsięwzięcie PPP nie funkcjonuje w próżni, a przeciwnie – może być generatorem towarzyszącego  zaangażowania sektora prywatnego. Przykładowo, gdyby w mieście powstał aquapark w formule PPP, towarzyszące mu hotele, restauracje, sklepy czy parkingi mogłyby funkcjonować jako prywatne przedsięwzięcia. Oczywiście konkretny zakres należy każdorazowo rozpatrywać w odniesieniu do danych warunków społeczno-gospodarczych.

Zestawienie korzyści z realizacji inwestycji w formule PPP z perspektywy każdej ze stron zaangażowanych w projekt przedstawia poniższa tabela.

Tabela 2. Zestawienie korzyści z PPP z perspektywy sektora publicznego i prywatnego

 

 

Korzyści

Sektor publiczny

Sektor prywatny

  • możliwość realizacji zadań publicznych przy ograniczonych środkach publicznych
  • szybsze wdrażanie projektów i realizacja inwestycji
  • zwiększona efektywność operacyjna
  • optymalizacja ryzyka związanego z inwestycją
  • podniesienie jakości świadczonych usług publicznych
  • wzrost innowacyjności w sektorze publicznym
  • gwarantowany na poziomie określonym w umowie zwrot nakładów
  • pewność uzyskiwania zysku w długiej perspektywie
  • możliwość generowania dodatkowych przychodów od stron trzecich (np. wynajęcie wolnej powierzchni)
  • możliwość rynkowego przetestowania innowacyjnego rozwiązania
  • wzrost prestiżu i zaufania opinii publicznej

 

 

Źródło: Opracowanie własne.

PPP a innowacyjność

Partnerstwo publiczno-prywatne służy innowacyjności i to w dwojaki sposób. Po pierwsze, samo PPP jest innowacyjnym modelem realizacji zadań publicznych. W Polsce ten dopiero się kształtuje zarówno w wymiarze legislacyjnym (pierwsze regulacje prawne w postaci stosownej ustawy pojawiały się 2005 r. i okazały się do tego stopnia nietrafione, iż konieczna była zasadnicza zmiana prawa w tym zakresie, co zaowocowało ustawą o PPP z 2009 r., która stworzyła zdecydowanie lepsze warunki dla współpracy sektorów publicznego i prywatnego), jak i praktyki gospodarczej (deklarowane zainteresowanie obu stron PPP jest duże, jednak jeszcze nie przekłada się ono na znaczącą liczbę projektów realizowanych w tej formule). Na świecie partnerstwo jest operacyjnie sprawdzonym sposobem osiągania pożytku publicznego, w wielu krajach – jak chociażby w Wielkiej Brytanii, w której rozwiązania tego typu są najbardziej zaawansowane – PPP pozwoliło przełamać impas inwestycyjny, zrealizować kluczowe, newralgiczne ze społecznego punktu wiedzenia projekty. 20 lat temu, gdy pojawiały się na świecie pierwsze regulacje dotyczące PPP, instytucjonalizacja współpracy sektorów publicznego z prywatnym była śmiałą, innowacyjną koncepcją. Dziś tego rodzaju współpraca jest już standardem. Instytucje, które były pionierami i jako pierwsze wdrażały PPP – często bez pełnej świadomości rewolucji, jakiej dokonują – były w istocie rzeczy innowatorami. Ich zachowania – piszą autorki Raportu z badania wśród wybranych podmiotów publicznych opracowanego w ramach projektu systemowego PARP „Partnerstwo publiczno-prywatne” – są bowiem sposobem przystosowania się do rzeczywistości społeczno-ekonomicznej, który jest zgodny z ogólnymi celami kulturowymi, jednakże nie przystaje do ogólnie stosowanych i zinstytucjonalizowanych środków. Partnerstwo publiczno-prywatne jest doskonałym przykładem takiego przystosowania, jego geneza jest typowa dla wszystkich innowacji i daje się streścić w powszechnie znanej maksymie: „potrzeba matką wynalazków”. Na pewnym etapie rozwoju gospodarczego i społecznego kraje wysoko rozwinięte doszły do granicy możliwości w sferze zaspokajania oczekiwań obywateli za pomocą środków publicznych. Tradycyjne modele finansowania ogólnospołecznych inwestycji wyczerpały się, co zmusiło administrację wielu krajów do poszukiwania niestandardowych rozwiązań. Partnerstwo publiczno-prywatne jest rezultatem tych poszukiwań.  

 

Druga płaszczyzna pozytywnego wpływu PPP na wzrost innowacyjności wiąże się z rosnącym znaczeniem rynku zamówień publicznych, który staje się ważną przestrzenią wdrażania innowacyjnych rozwiązań. Sfera publiczna, w której realizowane są projekty partnerskie, może być traktowana przez podmioty komercyjne jako swoisty „poligon doświadczalny”, miejsce, gdzie nowe usługi czy produkty zostaną skonfrontowane z rynkiem. Partner prywatny zyskuje możliwość rozwinięcia swojej innowacji, partner publiczny dostaje natomiast nowoczesne rozwiązanie, bazujące na najbardziej aktualnym stanie wiedzy i techniki.  Nie bez przyczyny wśród podstawowych czynników decydujących o tzw. Value for Money, czyli wartości dodanej wynikającej z realizacji projektu w formule PPP, wymienia się  innowacyjność rozwiązań technicznych i organizacyjnych. Celem współpracy pomiędzy rządem a sektorem prywatnym – czytamy w raporcie nt. PPP Amerykańskiej Izby Hndlowej w Polsce – jest uzyskanie dodatkowej wartości dzięki innowacjom (Partnerstwo publiczno-prywatne jako metoda rozwoju infrastruktury w Polsce, AIHwP, Warszawa 2002). Zastosowanie partnerstwa publiczno-prywatnego pozwala pozbyć się problemu, który jest niezwykle widoczny i dokuczliwy w tradycyjnym modelu zamówień publicznych – niewolniczego wręcz przywiązania do kryterium ceny. Koncentrowanie się na jak najtańszym wykonaniu inwestycji prowadzi do obniżenia jakości usług publicznych, a jednocześnie – co dobitnie pokazały ostatnie problemy branży budownictwa drogowego – może destabilizować gospodarkę. Tymczasem partnerstwo publiczno-prywatne jest modelem, w którym kluczowe znaczenie mają pozacenowe kryteria, w tym zwłaszcza poziom innowacyjności proponowanego rozwiązania. Administracja – czy to na szczeblu centralnym, czy też samorządowym – określając kształt i warunki inwestycji, która jest przedmiotem umowy PPP, może promować innowacje. Takie proinnowacyjne podejście wymaga jednak fundamentalnej zmiany modelu działania sektora publicznego, oznaczającej przejście z postawy tego, kto nakazuje i żąda do postawy tego, kto pyta i rozmawia. PPP bowiem tylko wtedy będzie pozytywnie stymulować innowacyjność gospodarki, gdy sektor publiczny w pełni zaangażuje się we współpracę z sektorem komercyjnym. Wybór innowacyjnych rozwiązań wymaga od zamawiającego, czyli partnera publicznego, rozpoznania rynku, zapoznanie się z aktualnym stanem wiedzy i techniki w danej dziedzinie. W praktyce oznacza to, że zastosowanie PPP wymaga nie tylko prawidłowego przygotowania od strony formalno-prawnej, ale także merytorycznej. Rzeczą zrozumiałą jest, że żaden urząd nie jest w stanie pozyskać takiej wiedzy w określonym obszarze, jaką dysponują specjalistyczne firmy. Stąd też ważnym instrumentem przy realizacji projektów w formule PPP jest tzw. dialog konkurencyjny, który pozwala określić szczegółowe wymagania wobec planowanego przedsięwzięcia w drodze konsultacji z zainteresowanymi podmiotami prywatnymi. Dzieje się to na wczesnym etapie planowanego projektu PPP, czyli w fazie koncepcyjnej i projektowania. To właśnie w tym momencie, a nie na etapie budowy, czy tym bardziej użytkowania, decyduje się poziom innowacyjności projektu, w fazie projektowania możliwie jest najpełniejsze wykorzystanie potencjału innowacyjnego podmiotu prywatnego, który będzie partnerem w realizowanym przedsięwzięciu.

Partnerstwo publiczno-prywatne sprzyja innowacyjności nie tylko na poziomie finalnego rozwiązania (wdrożenie innowacyjnej usługi publicznej), ale także w trakcie prac wykonawczych. Dla podmiotu publicznego istotne są przede wszystkim rezultaty pracy partnera prywatnego, natomiast w zakresie sposobów, jakimi rezultaty te zostaną osiągnięte publiczna może zdać się na wiedzę i doświadczenie kooperanta komercyjnego. Dzięki temu przy realizacji inwestycji publicznej nie jest skrępowany biurokratycznymi procedurami i może stosować innowacyjne, sprzyjające chociażby poprawie efektywności i obniżeniu kosztów, rozwiązania techniczno-technologiczne, organizacyjne, procesowe. Żadne inne formy współpracy sektora publicznego z prywatnym nie dają temu drugiemu tak dużej swobodny w doborze technik i metod pracy.

Partnerstwo publiczno-prywatne, zwłaszcza na dojrzałych rynkach, jest istotnym czynnikiem rozwoju innowacji. Samo pojawienie się tej formuły współpracy między administracją a biznesem było wyrazem kreatywności urzędów, które dostrzegły rosnące dysproporcje między potrzebami społecznymi a przeznaczanymi na ich zaspokojenie środkami publicznymi. Skorzystanie z potencjału rynku przy realizacji zadań publicznych dziś wydaje się rozwiązaniem oczywistym, ale w paradygmacie biurokratycznym, który dominował trzy czy dwie dekady temu, takim z pewnością nie było. Dopiero przemiany kulturowe związane między innymi z rewolucją informatyczną i wzrostem znaczenia innowacyjności spowodowały zbliżenie się tych dwóch światów – sektora publicznego i prywatnego. Partnerstwo publiczno-prywatne jest efektem tego zbliżenia, stając się jednocześnie impulsem do dalszej integracji życia gospodarczego i społecznego. PPP jest modelem o olbrzymim i jeszcze nie w pełni, zwłaszcza w Polsce, wykorzystanym potencjale. Formuła ta jest nie tylko korzystna dla każdej ze stron, ale przede wszystkim pozytywnie stymuluje rozwój całego społeczeństwa. Nie chodzi przy tym jedynie o obiekty użyteczności publicznej czy usługi publiczne, które są końcowym rezultatem projektów PPP, ale także – a może przede wszystkim – o to, co dzieje się po drodze. Partnerstwo publiczno-prywatne, opierając się na współpracy administracji z biznesem, przyczynia się do wzrostu kapitału społecznego, pokazuje, że nie musi być sprzeczny z interesem prywatnym.

Źródła:         

I. Herbst, A. Jadach-Sepioło, Raport z analizy danych zastanych, opracowanie w ramach badania „Analiza potencjału podmiotów publicznych i przedsiębiorstw do realizacji partnerstwa publiczno-prywatnego”, PARP, Warszawa 2012

I. Herbst, A. Jadach-Sepioło, E. Marczewska, Raport z badania wśród polskich przedsiębiorców, opracowanie w ramach badania „Analiza potencjału podmiotów publicznych i przedsiębiorstw do realizacji partnerstwa publiczno-prywatnego”, PARP, Warszawa 2012

I. Herbst, A. Jadach-Sepioło, E. Marczewska, Raport z badania wśród wybranych podmiotów publicznych, opracowanie w ramach badania „Analiza potencjału podmiotów publicznych i przedsiębiorstw do realizacji partnerstwa publiczno-prywatnego”, PARP, Warszawa 2012

Jędrzejewski, Obraz rynku PPP w Polsce po trzech lata obowiązywania ustaw, [w] „Forum PPP. Magazyn inwestycji publicznych”, nr 2 (19)/2012

Partnerstwo publiczno-prywatne jako metoda rozwoju infrastruktury w Polsce, Amerykańska Izba Handlowa w Polsce, Warszawa 2002

Autor:Waldemar Wierżyński 


powrót | do góry | strona główna | mapa serwisu | kalendarium | regulamin serwisu | pliki cookies | kontakt
Portal jest współfinansowany przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego.

© 2005-2013 Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości